Psychoterapia

Psychoterapia integratywna w podejściu chrześcijańskim jest formą psychologicznej pomocy człowiekowi, która bazując na założeniach antropologii chrześcijańskiej, korzysta zarówno z dorobku różnych kierunków psychoterapeutycznych, jak i wypracowanych metod własnych, aby prowadzić osobę do psycho-fizyczno-duchowego zdrowia i rozwoju. Celem psychoterapii integratywnej w podejściu chrześcijańskim jest leczenie oraz wzmacnianie zdrowia i rozwoju osoby. Rozwój ukierunkowany jest na realizację życia w pełni oraz optymalne funkcjonowanie w perspektywie doczesnej i wiecznej. W praktyce oznacza to:

1. umiejętność integrowania życiowych doświadczeń w kierunku rozwoju,
2. świadomość własnych emocji i potrzeb,
3. rozwijanie potencjału intelektualnego (poznawczego),
4. świadomość własnych celów i wartości,
5. podejmowanie decyzji w sposób świadomy i w wolności,
6. wykorzystywanie własnego potencjału w realizacji życiowych celów i relacjach,
7. umiejętność rozeznawania swoich spraw duchowych

W psychoterapii integratywnej w podejściu chrześcijańskim respektujemy wolność i godność osoby oraz, świadomie i adekwatne do konkretnego problemu pacjenta, korzystamy z dorobku różnych szkół psychoterapeutycznych, który nie jest sprzeczny z chrześcijańską wizją człowieka. Integracja dotyczy poziomów funkcjonowania człowieka: emocjonalnego, poznawczego, wolitywnego, behawioralnego, biologicznego i duchowego. Zakłada także znaczenie wewnętrznej integracji psychoterapeuty dla efektywności terapii. Zatem integratywność rozumiana jest przez nas w trzech kontekstach:

1. Zintegrowana koncepcja osoby jako jedności w rozumieniu antropologii chrześcijańskiej.
2. Zintegrowany sposób korzystania z dorobku różnych szkół psychoterapii, dostosowany do problemu pacjenta i etapu terapii.
3. Znaczenie integracji wewnętrznej psychoterapeuty dla efektywności terapii.

Ten rodzaj psychoterapii bazuje na antropologii chrześcijańskiej (personalizm), odwołuje się do wolności i godności osoby ludzkiej, świadomej i uwarunkowanej zarówno kontekstem biologicznym jak i społecznym (Rulla). Jest bliski innym podejściom integratywnym i holistycznym, a także logoterapii Frankla, psychoterapii poznawczej i humanistyczno-egzystencjalnej (Rollo May, Buber). Jego specyfiką jest uwzględnianie w kontakcie z pacjentem relacji pacjenta i terapeuty do Boga osobowego i traktowanie rzeczywistości nadprzyrodzonej jako realnej i mającej wpływ na życie ludzkie.

Artykuł zawiera przyjęte w SPCh rozumienie psychoterapii integratywnej w podejściu chrześcijańskim.